Ο κόσμος είναι ένας τόπος που μπορεί να πατήσει ο άνθρωπος για να αναπτυχθεί και να εξελιχτεί, τόσο πνευματικά όσο και συναισθηματικά. Είναι προφανές ότι για την πρόοδο αυτή θα χρειαστούν ορισμένα εφόδια.

Ποια είναι άραγε τα κατάλληλα εφόδια για την ψυχική ευεξία του ανθρώπου;

Το καθοριστικό μέσο για την επίτευξη του παραπάνω στόχου είναι η αυτογνωσία και η μείωση του άγχους. Ως αυτογνωσία εννοούμε την ποιότητα της σχέσης που θα συνάψει ο καθένας από εμάς με τον εαυτό του καταρχάς και κατ επέκταση με τους άλλους ώστε να μπορέσει να εξελιχτεί. Ως ποιότητα ορίζεται ο βαθμός της εμπιστοσύνης και της ασφάλειας (έλλειψη σωματικής απειλής) που νοιώθει ο καθένας από εμάς καθώς γνωρίζει τον εαυτό του. Ένα εύλογο ερώτημα γεννιέται σε αυτό το σημείο.

Πως είναι δυνατόν να εμπιστευτούμε κάποιον/α που δεν γνωρίζουμε;

Η απάντηση είναι απλή, δεν γίνεται… αυτό που γίνεται όμως είναι να εκπαιδευτεί ο καθένας από εμάς να εμπιστεύεται καταρχάς το ένστικτό του και κατ επέκταση τις αισθήσεις του. Αυτή η διαδικασία όταν επιτευχθεί αποφέρει ένα πτυχίο τόσο σημαντικό όσο κανένα άλλο. Σε καμία περίπτωση ο δρόμος αυτός δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα αντιθέτως μάλιστα ο πόνος και η απογοήτευση είναι δύο σημαντικοί δάσκαλοι της εμπειρίας αυτής. Με την πάροδο του χρόνου ο άνθρωπος που ενδιαφέρεται να πετύχει τον παραπάνω στόχο θα κερδίσει την ειρήνη, μία βαθιά αγαλλίαση μέσα του, τη γαλήνη του νου με άλλα λόγια η οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ευτυχία. Όλα αυτά με μία λέξη ονομάζονται εμπιστοσύνη του εαυτού.

Τι σημαίνει αυτό όμως;

Εμπιστεύομαι τον εαυτό μου σημαίνει ότι γνωρίζω τον εαυτό μου, γνωρίζω τον εαυτό μου σημαίνει ότι ξέρω τι θέλω, τι δε θέλω και δεν φοβάμαι να αναλάβω την ευθύνη και τη συνέπεια σε αυτό που επιλέγω να κάνω. Ένας εξίσου καθοριστικός παράγοντας στο επίτευγμα αυτό είναι η διαχείριση του νου, εννοώντας σε ποιο πεδίο- χώρο είναι στραμμένη η προσοχή. Αυτό είναι το δύσκολο κεφάλαιο, όχι όμως ακατόρθωτο. Ένας από τους πρωταγωνιστές της εμπειρίας αυτής είναι το θάρρος (αψήφηση του φόβου). Ένας άμεσος δρόμος και λιγότερο κοινωνικά αποδεχτός είναι να εκτεθεί και να αντιμετωπίσει ο άνθρωπος αυτό που πραγματικά φοβάται. Σε τελική ανάλυση ο φόβος είναι μία πορεία της σκέψης, τίποτε περισσότερο τίποτε λιγότερο.Το μοναδικό εφόδιο που θα χρειαστεί ο ” πολεμιστής” είναι η πίστη σε αυτόν.

Τι είναι η πίστη και πως επιτυγχάνεται

Η πίστη, είναι ο θεμέλιος λίθος ενός δυνατού και εύστροφου νου. Είναι η βαθιά ριζωμένη ιδέα του ” ΜΠΟΡΩ” η οποία καλλιεργείται αποκλειστικά στις αντιξοότητες και όχι στις ευκολίες της ζωής. Η λέξη “μπορώ” κερδίζεται μέρα με τη μέρα και στόχο με το στόχο, είναι σαν μία σκάλα που κάθε φορά που ανεβαίνει ο άνθρωπος ένα σκαλί βρίσκεται ψηλότερα από πριν, κάνει μία κίνηση σε απόλυτη συνεργασία με το νου και το σώμα. Δυστυχώς βέβαια δεν μαθαίνεται αυτό στα κοινωνικά σύνολα και στις μαθησιακές εκπαιδεύσεις, αν το επιθυμήσει κανείς να λάβει το μάθημα αυτό ίσως να χρειαστεί να αφήσει τον περπατημένο δρόμο.

 Λίγο ή πολύ οι περισσότεροι άνθρωποι χάνουν τον εαυτό τους κατά τη διάρκεια της ζωής, αυτό βέβαια σε καμία περίπτωση δε σημαίνει ότι δεν γίνεται να ξανακερδιστεί και μάλιστα να εδραιωθεί με τέτοιο τρόπο που να αποφέρει την ζητούμενη ικανοποίηση.

Η εμπιστοσύνη κατά τη διάρκεια της ζωής μπορεί να χαθεί για διάφορους λόγους, ορισμένοι λόγοι μπορεί να είναι οι εξής:

  • με τις τοξικές σχέσεις, οι οποίες δηλητηριάζουν την προσωπικότητα του ατόμου και χρειάζεται ένα διάστημα αποτοξίνωσης και επαναπροσδιορισμού της ταυτότητας.
  • από ένα διαζύγιο ή χωρισμό
  • από μία ανάμνηση που λειτουργεί αποθαρρυντικά και επιβαρύνει με φόβο το άτομο
  • από χαμηλή αυτοεκτίμηση
  • από κάποιες ιδιαιτερότητες που δεν είναι αποδεχτές από το κοινωνικό περιβάλλον

Το πυρηνικό μήνυμα της ζωής είναι ότι, ότι και να χαθεί μπορεί να ανακτηθεί και πάλι αρκεί να πιστέψει ο άνθρωπος ότι αξίζει να ζήσει με έναν τρόπο που εκφράζει τον εαυτό του. Η καλλιέργεια της ιδέας αυτής οδηγεί σε κίνηση και δράση προς αναζήτηση της απόλαυσης.