Ο κάθε ενήλικας άνθρωπος ανεξαρτήτου φύλου και χρώματος γεννήθηκε από μία μάνα και πολύ πιθανόν να συνάντησε και έναν πατέρα καθώς άνοιγε τα μάτια του. Στη συνέχεια βίωσε την βρεφική του ηλικία, αργότερα την παιδική, λίγο πιο μετά την εφηβική και τέλος την ενήλικη ζωή.

Η κάθε ηλικία αφήνει το δικό της αποτύπωμα, άλλοτε ευχάριστο και άλλοτε δυσάρεστο. Στην αρχή της παιδικής ηλικίας το παιδί αρχίζει και διαμορφώνει την γνώμη του η οποία συνήθως είναι αντίθετη από τους γονείς του, έχει την τάση να αντιδράει και πεισματικά να επιμένει σε αυτό που νομίζει ορθό.

Στην παιδική ηλικία κάποιες φορές μερικά παιδιά αισθάνονται πνίξιμο, φόβο, τρόμο, εγκλωβισμό, ελευθερία, υποταγή, χαρά, λύπη, ταπείνωση, απόρριψη, πίεση, βάρος. Αυτά τα συναισθήματα αν παραμείνουν ανέκφραστα  εκδηλώνονται αργότερα με επιθετικότητα προς κάποιους άλλους που θα έχουν συμπεριφορές αντίστοιχες. Βέβαια αυτό δε σημαίνει ότι όταν ένα παιδί έχει ένα επιθετικό γονέα θα γίνει και αυτό επιθετικό. Επιθετικός είναι ο άνθρωπος που έχει ταυτιστεί με τον βασανιστή του.

Αν για παράδειγμα ένα παιδί μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον γεμάτο φόβο, έλεγχο και κριτική αργότερα στην ενήλικη ζωή του άθελά του θα αναπαράγει στις σχέσεις του τα βιώματα της παιδικής του ηλικίας. Αντίθετα αν ένα παιδί μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον ευέλικτα οριοθετημένο με σεβασμό και ενδιαφέρον, αργότερα θα εκφράζει στις σχέσεις του σεβασμό και ενδιαφέρον. Είναι απαραίτητο σε αυτό το σημείο να υπογραμμίσω ότι και οι γονείς μεταφέρουν στα παιδιά τους αυτά που έχουν υιοθετήσει από τη δική τους παιδική ηλικία. Ορισμένοι άνθρωποι που βίωσαν κακοποιητική παιδική ηλικία έχουν καταφέρει να ζουν μία ικανοποιητική ζωή. Εστιάζοντας στο παρόν και αφοσιωμένοι σε αυτό που συμβαίνει βιώνουν ικανοποίηση, χαρά, ηρεμία, αντίθετα συναισθήματα, με αυτόν τον τρόπο ο εγκέφαλος κάνει νέες καταγραφές και με κάποιον τρόπο αποβάλλει τις παλιές.

Το παιδί έχει την τάση να εστιάζει στη συμπεριφορά του γονιού και όχι στα λόγια. Ως συμπεριφορά εννοούμε τη στάση του γονιού που διαχειρίζεται τις καταστάσεις εντός και εκτός οικογένειας. Η φωνή της μαμάς ή του μπαμπά που επιβάλλει τι πρέπει και τι δεν πρέπει ή η φωνή που ενοχοποιεί την αθωότητα του παιδιού ενδοβάλεται από το παιδί με αποτέλεσμα να αναπαράγεται ως επικριτική φωνή στην ενήλικη ζωή. Ως ενδοβολή ονομάζεται η αμάσητη γονεϊκή τροφή που λαμβάνει το παιδί δίχως επεξεργασία. Στην ενήλικη ζωή αυτή η φωνή εκφράζεται ως ενοχή ή ως κριτική.

Ο κάθε άνθρωπος έχει τρεις εσωτερικές θέσεις μέσα του, το γονέα, το παιδί και τον ενήλικα. Ο τρόπος που εκφράζεται, σκέφτεται, συμπεριφέρεται υποδηλώνει και την αντίστοιχη θέση. Ένας ήρεμος άνθρωπος για παράδειγμα βρίσκεται στη θέση του ενήλικα, ένας επιθετικός- επικριτικός- ελεγκτικός βρίσκεται στη θέση του γονέα και ένας παραπονιάρης βρίσκεται στη θέση του παιδιού. Τα πράματα είναι πολύ πιο σύνθετα και οι εσωτερικές δυνάμεις επηρεάζουν τις συμπεριφορές και κατ επέκταση τις επιλογές. Όταν τα ηνία της ζωής τα έχει ο ενήλικας οι άλλες δύο θέσεις σιωπούν και επικρατεί ηρεμία.

Συνήθως το παιδί είναι ανικανοποίητο, δεν έλαβε αρκετή φροντίδα από τους γονείς, δεν το έχει ξεπεράσει και εκφράζει την λύπη αυτή μέσω της προσκόλλησης. Η τάση για προσκόλληση εκφράζεται με διάφορους τρόπους, όπως ο ανταγωνισμός, το μίσος, η συγχώνευση, η εξιδανίκευση, η υποτίμηση και η επιθετικότητα.

Ο γονέας εμφανίζεται περισσότερο με τα “πρέπει” , την τάση για έλεγχο και την κριτική. Όταν κυριαρχεί ακαμψία στις προηγούμενες τάσεις τότε δημιουργείται δυσκολία στην επαφή διαπροσωπικών σχέσεων.

Η εμφάνιση κάποιας δυσλειτουργικής συμπεριφοράς σηματοδοτεί την απουσία του ενήλικα. Σε αυτήν την περίπτωση χρειάζεται να διερευνηθεί η προέλευση της δυσκολίας και να αναλάβει δράση ο ενήλικας. Η επίλυση της όποιας δυσλειτουργίας επιτυγχάνεται μέσω της αφοσίωσης στο παρόν. Αυτό σημαίνει ότι το παρελθόν έχει περάσει και δεν χρειάζεται ανάλυση, εκτός αν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ανάμνηση. Η κάθε συμπεριφορά εξετάζεται στο εδώ και στο τώρα, στον τρόπο που αντιλαμβάνεται, σκέφτεται και δρα το άτομο.