Loading...

Ο άνθρωπος δεν φοβάται το σκοτάδι το φως φοβάται

///Ο άνθρωπος δεν φοβάται το σκοτάδι το φως φοβάται

Ο άνθρωπος δεν φοβάται το σκοτάδι το φως φοβάται

Συντάκτης: |2018-12-10T19:29:46+00:0017 Οκτωβρίου 2018|Θέσεις|

Όλοι μας έχουμε συναντήσει το φως και το σκοτάδι, τόσο ως κατάσταση (ηλιοφάνεια ή νύχτα) όσο και συμβολικά. Σε αυτό το κείμενο θα στρέψουμε το μεγεθυντικό φακό στη συμβολική έννοια του τίτλου. Φαντάζομαι ότι λίγο ή πολύ όλοι μας έχουμε συναντήσει ανθρώπους που διακατέχονται από συμπεριφορές μη κατανοητές σε εμάς. Άλλες φορές έχουμε αποχωρήσει με απορία, άλλες με ενόχληση, άλλες με αδιαφορία και άλλες με στεναχώρια. Άλλες φορές πάλι μπορεί να έχουμε προσπαθήσει να πλησιάσουμε τον άνθρωπο αυτό και να ρωτήσουμε το πιο απλό: « θες να μου εξηγήσεις τι συμβαίνει»

Αυτή η ερώτηση συνήθως αποσκοπεί στην κατανόηση, είναι σαν να ζητάμε από τον άλλον να φωτίσει αυτό που κάνει.

Είναι σπάνιο στις μέρες μας να παραδεχτεί κάποιος τόσο τις σκέψεις του όσο και τα συναισθήματά του. Αποκαλύπτεται με αυτόν τον τρόπο, ρίχνει την μάσκα, αποποιείται τον ρόλο του για λίγο και καλείται να φανερώσει τον εαυτό του. Στην πραγματικότητα καλείται να συναντήσει το περιβάλλον του, να κάνει επαφή. Ελάχιστοι είναι διαθέσιμοι να κάνουν επαφή, να αποκαλύψουν αυτό που πραγματικά είναι, προτιμούν το σκοτάδι, εκεί αισθάνονται ασφάλεια.

Αυτό έχει μία εξήγηση η οποία έχει τις ρίζες της στην παιδική ηλικία. Όταν ένας άνθρωπος μαθαίνει στην οικογένεια του με εξωλεκτικό πάντα τρόπο ότι δεν επιτρέπεται να εκδηλώνει τα πραγματικά του συναισθήματα τότε αυτό το μάθημα γίνεται βίωμα, εγγραφή δηλαδή. Αν για παράδειγμα κάποιος πάρει το μάθημα ότι όταν θυμώνει δεν είναι αποδεχτός μαθαίνει ότι χρειάζεται να κρύβει το θυμό του για να είναι αποδεχτός. Αν κάποιος άλλος έχει μάθει να λαμβάνει προσοχή και φροντίδα όταν είναι «άρρωστος» τότε ασυνείδητα θα έχει την τάση να μην είναι καλά για να λαμβάνει φροντίδα από το περιβάλλον του.

Κάποιες άλλες φορές θα έχετε παρατηρήσει την αντίδραση ενός ατόμου όταν καθρεφτίζεται μία πράξη ή στάση του. Η συναισθηματική του αντίδραση ή ανταπόκριση προσδιορίζει και την επαφή που έχει με αυτό που κάνει.

Τι εννοώ;

Όταν σε κάποιον παρατηρούμε κάτι σκοτεινό και παίρνουμε την απόφαση να το επικοινωνήσουμε πολύ πιθανόν να λάβουμε μία ανταπόκριση χαράς που δηλώνει τη θετική διάθεση του προσώπου να φωτίσει τη στάση του ή μια αντίδραση θυμού, σιωπής ή άρνησης που δηλώνει την αποποίηση της συμπεριφοράς. Στην πρώτη περίπτωση το άτομο δηλώνει ενεργά τη διάθεσή του να αποκαλυφτεί και να αναλάβει την ευθύνη του ή να παραδεχτεί την ατέλεια του ενώ στη δεύτερη προτιμά να παραμείνει σε μία θέση που προάγει την αποσύνδεση ή την μη επαφή .

Κάλλιστα μπορούμε να παρομοιάσουμε τον « σκοτεινό» άνθρωπο με μία φιγούρα που φοράει μάσκα και υποδύεται ένα ρόλο. Η μάσκα δεν εκφράζει την πραγματική του διάθεση αλλά μία διάθεση που τον κάνει να αισθάνεται ασφαλή στο εκάστοτε περιβάλλον. Ο άνθρωπος αυτός δεν υποκρίνεται μόνο στο περιβάλλον του αλλά και στον ίδιο του τον εαυτό. Αντίθετα ένας άνθρωπος που δεν φοβάται να αποκαλύψει τη διάθεση του δεν χρειάζεται τη μάσκα, είναι αυτός που είναι σε όποιο περιβάλλον και αν βρεθεί.

Ο φόβος της επαφής σκεπάζεται με το προσωπείο και τρέμει μόνο με την ιδέα του αποχωρισμού της μάσκας.

Όλα τα παραπάνω υπογραμμίζουν και τη σχέση με τον εαυτό που επιθυμεί να έχει ο κάθε άνθρωπος με τον εαυτό του. Όσο απομακρύνεσαι από αυτόν τόσο περισσότερο έχεις ανάγκη και τη μάσκα. Ο καθένας από εμάς έχει δύο «εαυτούς» μέσα του, τον παρελθοντικό ή ασυνείδητο εαυτό και τον παροντικό ή συνειδητό εαυτό. Εξελίσσεται πάντα αυτός που τρέφεται περισσότερο.

Απλούστερα μπορούμε να παρομοιάσουμε αυτούς τους δύο εαυτούς με το φως και το σκοτάδι. Οπότε όποιον εαυτό ταΐσουμε αυτός θα αναπτυχθεί.

Σχετικά με τον Συντάκτη:

Ο Τάσος Δαφνομήλης είναι Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας Συνθετικής προσέγγισης, εμπνέεται περισσότερο από την υπαρξιακή προσέγγιση εμπεριέχοντας ωστόσο και τη φαινομενολογική. Έχει συμμετάσχει σε πολλά βιωματικά εργαστήρια διαφόρων προσεγγίσεων τα οποία ενσωματώνει τόσο στην προσωπική του προσέγγιση όσο επίσης και στην ευρύτερη δόμηση της δικής του αυτοβελτίωσης.