Η ευτυχία απαρτίζεται από στιγμές και κυριότερα από στιγμές που θυμόμαστε να αφήνουμε τον εαυτό μας να απολαμβάνει τη χαρά και την ηδονή της ζωής, να διακατέχεται από την αίσθηση της πληρότητας. Σπάνια την ευτυχία την συναντάμε σε βιβλία, σε εκπαίδευση ακόμη και στην ίδια την ζωή. Η ευτυχία δεν είναι τίποτε άλλο από την αέναη κίνηση προς την πληρότητα. Συνδέεται άμεσα με την ενεργητική παρουσία στο παρών και παράλληλα την απουσία του αναλυτικού νου.

Η ευτυχία ενεργοποιεί συγκεκριμένους νευροδιαβιβαστές του εγκεφάλου οι οποίοι με τη σειρά τους διανέμουν την πληροφορία μέσω των συνάψεων και ο άνθρωπος βιώνει μία αίσθηση πλημμύρας ικανοποίησης. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται η εγγραφή, ένα βαθύ αποτύπωμα που είναι κάπου μέσα μας και αναμένει την ενεργοποίησή του ανά πάσα ώρα και στιγμή.  Ευτυχία συνεχώς δεν γίνεται να βιώνουμε, αυτό που γίνεται όμως είναι ότι όταν την βιώνουμε και την χάνουμε να γνωρίζουμε προς τα που χρειάζεται να κατευθυνθούμε για να την συναντήσουμε.

Τέτοιες στιγμές που αργότερα γίνονται αναμνήσεις μπορούμε να καλλιεργήσουμε σε κάθε σχέση που συνάπτουμε, ερωτική, επαγγελματική, φιλική, οικογενειακή σχέση. Είναι απαραίτητο να υπογραμμίσω ότι σίγουρα θα υπάρχουν και οι λεγόμενες «αποτυχημένες» σχέσεις οι οποίες όσο είναι ακατέργαστες προκαθορίζουν την ποιότητα της σχέσης. Στην πραγματικότητα βέβαια δεν υπάρχουν ούτε επιτυχημένες ούτε αποτυχημένες σχέσεις παρά μόνο σχέσεις. Στην κάθε σχέση εμπεριέχεται και ένα μάθημα (μη λεκτικό μήνυμα) το οποίο μας εξελίσσει μόνο όταν το αναγνωρίσουμε και το συνειδητοποιήσουμε. Εστιάζοντας στο θετικό μπορούμε να αξιοποιήσουμε την κάθε σχέση για την πνευματική μας και συναισθηματική μας εξέλιξη.

Η διαδικασία της διάκρισης και οξυδέρκειας ακονίζει μία ισχυρή αντίληψη που γεφυρώνει την αρμονία του πνεύματος και της συνείδησης. Αυτή η εσωτερική σύνδεση εκτός του ότι προάγει την έμπνευση και την νοητική διαύγεια διευκολύνει κιόλας την σχέση με την εσωτερική καθοδήγηση. Η υπακοή σε αυτή τη φωνή είναι η πυξίδα προς την ευτυχία.