Τα περισσότερα προβλήματα που συναντά ένας άνθρωπος δημιουργούνται στις διαπροσωπικές σχέσεις. Ένας από τους πυρηνικούς παράγοντες που πυροδοτεί εντάσεις, παρερμηνείες και ανταγωνισμό είναι η σύγκριση. Συγκρίνεται μόνο αυτός/η που μειονεκτεί σε κάτι, είτε πραγματικό είτε μη.

Η μειονεξία ως έχει δεν κατέχει κάτι κακό, αντιθέτως είναι ωφέλιμη όταν αξιοποιείται με τρόπο λειτουργικό και δημιουργικό. Αν κάποιος σκέφτεται ότι μειονεκτεί σε κάτι σε σχέση με κάποιον άλλον μπορεί να αξιοποιήσει το « ελάττωμα» αυτό ως κινητήριο δύναμη για βελτίωση. Αν πάλι παραμείνει σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο σύγκρισης τότε θα αρχίσει να αλλοιώνεται η προσωπικότητα του και θα δημιουργήσει άθελα του μία εικόνα για τον εαυτό του μη αληθή. Αυτή η ιδέα που θα σχηματίσει για τον εαυτό του θα τον οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στο σύμπλεγμα κατωτερότητας.

Τι είναι το σύμπλεγμα κατωτερότητας;

Με απλά λόγια είναι ένα αρνητικό πιστεύω που έχει σχηματίσει κάποιος για τον εαυτό του. Έχει θεμελιώσει μία στρεβλή εικόνα για τον εαυτό του, την έχει πιστέψει και συμπεριφέρεται με έναν τρόπο που κατά κάποιον τρόπο συντηρεί την ψευδαίσθηση αυτή. Με άλλα λόγια εμπεριέχει την έννοια της ανημποριάς και της αναξιότητας να αντιμετωπίσει κάποιες καταστάσεις ή στόχους. Συνήθως άνθρωποι που καταβάλλονται από το σύμπλεγμα κατωτερότητας έχουν την τάση να μειώνουν, να υποτιμούν και να φθονούν την χαρά, την επιτυχία άλλων. Αντί να κινητοποιηθούν να πετύχουν οι ίδιοι ότι επιθυμούν επιχειρούν την καταστροφή των άλλων προς ικανοποίηση τους.

Το σύμπλεγμα ανωτερότητας

Το σύμπλεγμα ανωτερότητας είναι η άλλη όψη του νομίσματος. Είναι άνθρωποι που έχουν μία πλασματική εξιδανικευμένη εικόνα για τον εαυτό τους. Έχουν την τάση να περιφρονούν, να υποτιμούν, έχουν εξουσιαστικές τάσεις και διέπονται συνήθως από ένα δεσποτικό ύφος. Αυτό συμβαίνει επειδή θεωρούν ότι οι άλλοι είναι υποχείρια τους και «πρέπει» να τους φροντίζουν με το θαυμασμό τους ή την κολακεία τους. Δεν αποκλείεται κιόλας το ένα σύμπλεγμα να διακατέχεται από το άλλο.

Πως λύνεται;

Εννοείται πως δεν είναι κάτι τρομερό απεναντίας είναι ένα είδος βατήρα για το χτίσιμο μίας θετικής εικόνας για τον εαυτό. Η πειθαρχία και οι μικροί καθημερινοί στόχοι είναι το μονοπάτι προς την λύτρωση αυτού. Τρόποι υπάρχουν αρκετοί όταν υπάρχει και θέληση. Ο κάθε άνθρωπος είναι άξιος, υπέροχος και μοναδικός όταν είναι ο εαυτός του, μπορεί να καταφέρει πράγματα που ούτε καν φαντάζεται, αρκεί να το θελήσει και να το πιστέψει. Η πίστη στην συγκεκριμένη περίπτωση χτίζεται μέρα με την μέρα, οπότε η υπομονή θα του κάνει παρέα. Αυτό που χρειάζεται να αλλαχτεί είναι η ιδέα του «δεν μπορώ» και να αντικατασταθεί με το «μπορώ». Όλο αυτό είναι νοητική διαδικασία η οποία εξελίσσεται ραγδαία όταν παρθεί η απόφαση.

Στη δεύτερη περίπτωση με το σύμπλεγμα της ανωτερότητας το «φάρμακο» είναι η ενσυναίσθηση, δηλαδή να αρχίσει το άτομο να συμπεριλαμβάνει στη δράση του τα συναισθήματα και τις ανάγκες των άλλων δίχως να παραμελεί τις δικές του.

Αποτέλεσμα

Το αποτέλεσμα ύστερα από την επίτευξη του στόχου θα είναι λαμπερό και θα γεμίσει με ενθουσιασμό όχι μόνο τον άνθρωπο που θα το πετύχει αλλά και τους συνανθρώπους του καθώς ο ίδιος γίνεται ένα πρότυπο που ο ίδιος επιθυμεί.