Μία αυθεντική συνάντηση αρκεί για να βιώσει κάποιος τη σημασία της. Η αυθεντικότητα είναι στάση, είναι τρόπος ζωής, είναι ο τρόπος που επιλέγει το άτομο να σταθεί και να ανταποκριθεί στις δυσκολίες της κοινωνίας, των διαπροσωπικών, φιλικών και επαγγελματικών σχέσεων. Δομείται μέρα με τη μέρα, κανείς δεν ξύπνησε μία μέρα και σκέφτηκε « από σήμερα θα είμαι αυθεντικός», προϋποθέτει θάρρος, αυτογνωσία και ειλικρίνεια, αυτά είναι τα συστατικά της.

Είναι απαραίτητο να τη διαχωρίσουμε από την αυθεντία η οποία προμηνύει μία εγωιστική στάση και μία καλά κουκουλωμένη φράση « εγώ ξέρω και μόνο εγώ». Οι αυθεντίες θίγονται εύκολα, δυσκολεύονται να υποστηρίξουν τις απόψεις τους και συχνά πυκνά καταφεύγουν σε χειριστικές συμπεριφορές. Φοβούνται να παραδεχτούν το λάθος τους και πολλές φορές μπορεί να εξοργιστούν μόνο και μόνο επειδή τόλμησες να το επισημάνεις. Διακατέχονται από μικροπρέπεια, μειονεξία και έχουν την τάση να αποφεύγουν τον ανοιχτό διάλογο.

Αντίθετα ένας αυθεντικός άνθρωπος ακούει το συνομιλητή του και συνδιαλέγεται με διαφάνεια και ειλικρίνεια. Απολαμβάνει τη συζήτηση γιατί είναι η γέφυρα για ουσιαστική σύνδεση, παραδέχεται με ευκολία το λάθος του και εκφράζει τα συναισθήματά του δίχως κάποια ανασφάλεια.  Είναι άνθρωποι οριοθετημένοι, άμεσοι, ειλικρινείς και γνωρίζουν πότε δεν είναι αυθεντικοί. Δεν διστάζουν να φανερώσουν την ευαλωτότητα τους στους ανθρώπους που πραγματικά αγαπούν. Κανένας δεν είναι αυθεντικός κατά τη διάρκεια όλης της μέρας, χρειάζεται όμως να έχει την επίγνωση πότε είναι και πότε δεν είναι. Η παραδοχή της στιγμής είναι η ειλικρίνεια. Όταν αρχίζουν και πληθαίνουν οι στιγμές αυτές ο άνθρωπος αρχίζει να φλερτάρει με την αυθεντικότητα. Μπορούμε να την παρομοιάσουμε με την επεξεργασία που περνάει το ορυκτό μέχρι να γίνει διαμάντι. Ακριβώς το ίδιο ισχύει και στον άνθρωπο, χρειάζεται χρόνος, τριβή και επεξεργασία μέχρι να κατακτήσει την στάση αυτή.

Η αυτογνωσία είναι ο θεμέλιος λίθος της αυθεντικότητας, η γνώση του εαυτού απομακρύνει την ανασφάλεια και το φόβο της κριτικής ή της απόρριψης. Οι φόβοι αυτοί κατασταλάζουν μόνο όταν ο άνθρωπος αναγνωρίσει και επαναπροσδιορίσει την διαστρεβλωμένη εικόνα που έχει διαμορφώσει για τον εαυτό του. Αυτή η παραποίηση μπορεί να πρωτοεμφανίζεται σε κάποιες παιδικές αναμνήσεις ή ακόμα και σε εφηβικές ή ενήλικες εμπειρίες. Η αμφισβήτηση της διαστρέβλωσης- ταύτισης και η ενσωμάτωση της διαφάνειας ωθούν το άτομο να επανακτήσει τόσο την αυτοεικόνα του όσο και την σκέψη του. Αυτή η διαδικασία είναι ένα πλούσιο δώρο για τον άνθρωπο και τον γεμίζει θάρρος, εκτίμηση και αυτοπεποίθηση.