Αναζήτηση

Συναισθηματικές Δυσκολίες

Τι σηματοδοτεί ο φόβος του θανάτου

Τουλάχιστον δύο με τρεις φορές την βδομάδα ακούω τη λέξη «θάνατος» ή «πέθανε»

πιο συχνά ακούω τη σκέψη: «φοβάμαι τον θάνατο» η οποία παραλλάσσεται με κάποιες σκεπτομορφές όπως «φοβάμαι να ζήσω».

Ας παρομοιάσουμε το ταξίδι της ζωής με μία γραμμή. Όπως γνωρίζουμε το κάθε ταξίδι έχει μία αρχή και ένα τέλος το οποίο πολύ πιθανόν να είναι και ο προορισμός του ταξιδιού. Το ταξίδι της ζωής κλείνει με το θάνατο, άλλωστε δεν είναι τυχαίο που συχνά παρομοιάζεται αυτό το ταξίδι με έναν κύκλο, τον κύκλο της ζωής. Όσο ταξιδεύουμε βρισκόμαστε στην «γραμμή», την περπατάμε... σε κάθε βηματισμό βιώνουμε και κάτι διαφορετικό αφήνοντας κάτι πίσω μας. Καθώς επιτρέπουμε στον εαυτό μας να είναι παρών σε κάθε του βήμα του δίνουμε την άδεια να απολαύσει το ταξίδι. Όσο το απολαμβάνει δεν τον απασχολεί ο θάνατος παρά μόνο η κίνηση. Ο θάνατος είναι μία κατάσταση στην οποία όταν έρθει δεν θα είμαστε παρόντες και όσο είμαστε παρόντες δεν έρχεται.


Σε αυτό το σημείο είναι απαραίτητο να διευκρινίσω τι εννοώ καθώς αναφέρω την λέξη «παρών». Είμαι παρών σημαίνει ότι επιτρέπω στον εαυτό μου να έχω επίγνωση του εαυτού όπως και του περιβάλλοντος στο οποίο είμαι.


Για παράδειγμα, φανταστείτε δύο άτομα που κουβεντιάζουν, ο ένας είναι χαρούμενος (Α) και ο άλλος λυπημένος (Β). Ο (β) μοιράζεται τη λύπη του με τον (α) καθώς του λέει πως νοιώθει που η σύντροφός του είναι μακριά. Εκείνη τη στιγμή ο (β) σκέφτεται την σύντροφό του και λυπάται που δεν είναι μαζί του εκείνη τη στιγμή... νοιώθει ότι κάτι λείπει από εκείνη τη στιγμή, αισθάνεται ένα κενό ότι κάτι λείπει από τον ίδιο. Στην πραγματικότητα δεν του λείπει τίποτα παρά μόνο η γνώση ότι η ματαίωση της ανάγκης είναι αυτή που φέρνει το συναίσθημα της λύπης. Η σκέψη με άλλα λόγια. Οι περισσότερες σκέψεις γίνονται αυτόματα δίχως να έχει επίγνωση ο άνθρωπος την διαδρομή της και κατ επέκταση του αντίστοιχου συναισθήματος. Αυτή η διαδικασία πυροδοτεί στον άνθρωπο συναισθηματική δυσαρμονία με αποτέλεσμα να χάνει την επαφή τόσο με τον εαυτό του όσο και με το περιβάλλον.


Αντίθετα, η χαρά δηλώνει την απουσία του νου και αφουγκράζεται τις αισθήσεις καθώς η ροή της πληρότητας διανέμεται σε όλο το σώμα.
Πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να μείνουν σιωπηλοί, μόνοι με τον εαυτό τους, φοβούνται να γευτούν τον καρπό που θα τους φέρει η επαφή αυτή. Η επαφή με τον εαυτό προάγει την επίγνωση τόσο του νοητικού πεδίου όσο και του συναισθηματικού. Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάζεται να γίνει  τίποτα απολύτως πέρα από το να δωθεί χώρος και χρόνος στην σχέση αυτή. Οι σκέψεις στην αρχή θα κάνουν θόρυβο, ίσως να φέρουν και κάποια ένταση... όσο βέβαια καταλαγιάζουν οι σκέψεις τόσο η ηρεμία φλερτάρει πλησιάζει. Ακολουθεί η σιωπή, δεν ακούγεται τίποτα παρά μόνο οι ανάγκες του σώματος.

Αντίθετα η αποσύνδεση από τον εαυτό αποφέρει σημαντικά προβλήματα όπως η έλλειψη επίγνωσης, η χαμηλή αυτοεκτίμηση και μία διαρκής συναισθηματική σύγχυση. Όταν ένας άνθρωπος είναι αποκομένος από τον εαυτό του, είναι πλημμυρισμένος από φόβο τότε δεν ζει, έχει εγκαταλείψει τον εαυτό του. Αυτή η εγκατάλειψη εκδηλώνεται μέσω του φόβου του θανάτου.

 Σύμφωνα με την παραπάνω πρόταση η πρόκληση είναι κατά πόσο αντέχει ο καθένας τον εαυτό του.

 

Πολλοί άνθρωποι έχουν συνδέσει τη ζωή με το θόρυβο και τη σιωπή με το θάνατο. Το ένα δε σηματοδοτεί το άλλο, το μόνο σίγουρο είναι και οι δύο πτυχές διαμορφώνουν τον εαυτό. Στην πρώτη θέση είναι δύσκολο να ακούσεις τον εαυτό σου λόγο θορύβου και στη δεύτερη ακούς αποκλειστικά τον εαυτό σου. Η αυτογνωσία προκαθορίζει το επίπεδο της αυτοεκτίμησης και της αυτοπεποίθησης οι οποίες με τη σειρά τους συμβάλλουν στην ομαλή λειτουργικότητα της καθημερινότητας. Η επαφή με την πραγματικότητα εκτός από ανακουφιστική είναι και ικανοποιητική.

Θεωρώ ότι για να είναι γόνιμη η επαφή με τον εαυτό  είναι απαραίτητη η λαχτάρα για ζωντάνια, για χαρά, δημιουργία έμπνευση. Οι προηγούμενες επιθυμίες είναι και ο αντίποδας του φόβου του θανάτου.

Προσθήκη σχολίου

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.