Αναζήτηση

Θέσεις

Εκεί που λύνεται η συνεξάρτηση αρχίζει η αγάπη

Ο άνθρωπος ως ον έχει την τάση να δεσμεύεται και να αναπαράγεται, με απώτερο σκοπό την εξέλιξή του.

Η διαδικασία της δέσμευσης σηματοδοτεί και υπογραμμίζει μία νέα αρχή, μία δημιουργία, μία γέννηση που αναβλύζεται μέσω της συνάντησης με τον/την άλλον/ην.

Ως συνάντηση θεωρώ ότι είναι η διάθεση για συμπληρωματικότητα και συναισθηματικό μοίρασμα, με άλλα λόγια είναι η ανάγκη για ουσιαστική επικοινωνία.

Η κάθε σχέση εμπεριέχει σκέψεις, συναισθήματα, αισθήσεις, συμπεριφορές καθώς αλληλεπιδρά ο ένας σύντροφος με τον άλλον. Ο νοητικός και συναισθηματικός κόσμος του ατόμου επηρεάζεται και από τον τύπο της σχέσης που διατηρεί. Ένα εύλογο ερώτημα είναι ποιοι είναι οι τύποι των ερωτικών σχέσεων;


Όταν λέω «τύπο» δεν εννοώ κάποια κατηγορία, εννοώ το βαθμό της συνεξάρτησης που υπάρχει στη σχέση. Όσο περισσότερο συνεξαρτημένος είναι ο ένας από τον άλλον, δηλαδή όσο περισσότερο έχει ανάγκη ο ένας τον άλλον τόσο λιγότερο είναι σε θέση να αναλάβει την ευθύνη του εαυτού του. Όταν οι σύντροφοι είναι πολύ κοντά ο ένας με τον άλλον, σαν να είναι δεμένοι με κάποια αόρατα λουριά, δυσφορούν από την ασφυξία (έλλειψη ελευθερίας-χώρου) με συνέπεια να θυμώνουν, σε βαθμό που πολλές φορές είναι αδύνατο να γνωρίζει πραγματικά ο ένας τον άλλον.


Ένα άγχος εμφανίζεται κάθε φορά που ένας από τους δύο παίρνει απόσταση, ο φόβος του αποχωρισμού παρουσιάζεται με τη μορφή της παθολογικής ζήλειας, του ελέγχου,του μίσους άλλες φορές, με τον τρόμο στην ιδέα της εγκατάλειψης, με αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές ή ακόμα και με το πάγωμα του συναισθήματος. Για να γίνει περισσότερο κατανοητή η συνεξαρτητική σχέση θα την παρομοιάσω με ένα βιβλίο, αν τοποθετήσουμε ένα βιβλίο ακριβώς μπροστά στα μάτια μας το μόνο που θα κατορθώσουμε να δούμε είναι ένα σκιαγράφημα, όταν το ίδιο βιβλίο το απομακρύνουμε λίγο θα δούμε τα χρώματα που το περιβάλλουν, ίσως και τον τίτλο του, όταν το ίδιο βιβλίο το τοποθετήσουμε σε μεγαλύτερη απόσταση θα μπορέσουμε να δούμε ξεκάθαρα το βιβλίο, ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τις ανθρώπινες σχέσεις.


Σε άλλες σχέσεις που η αίσθηση του αποχωρισμού είναι ασθενέστερη έως και καθόλου, η συνάντηση των δύο συντρόφων παράγει ώριμους καρπούς που μπορούν να γευτούν και να χαρούν εξίσου και οι δύο. Η ελευθερία της έκφρασης καλλιεργείται καθώς ο αμοιβαίος σεβασμός και εκτίμηση που τρέφει ο ένας για τον άλλον είναι η ενθαρρυντική δύναμη για συναισθηματικό μοίρασμα και συμπληρωματικότητα. Ένα ζευγάρι θεωρώ ότι αλληλεπιδρά μόνο όταν και οι δύο εκτιμούν την ελευθερία και είναι διατεθειμένοι να μοιραστούν τα πραγματικά τους συναισθήματα και σκέψεις με τον σύντροφό τους. Μία τέτοια στάση θα παροτρύνει και τους δύο να παραδεχτούν τις δυσκολίες τους και να επικοινωνήσουν τα πραγματικά προβλήματα αντί να υπεκφεύγουν σε ασήμαντα.Σε μία σχέση που ως βάση έχει την εξέλιξη είναι απαραίτητο το ζευγάρι να έχει το θάρρος να επικοινωνεί το οτιδήποτε, ακόμη και τα πιο δύσκολα συναισθήματα ή καταστάσεις. Αυτές οι δυσκολίες είναι αυτές που θα ενώσουν το ζευγάρι και θα αποφέρουν βαθύτερη εκτίμηση και καταννόηση.

Πως πλάθεται ο φόβος του αποχωρισμού;

Ο φόβος του αποχωρισμού δεν είναι τίποτε άλλο από την ιδέα ότι ο άλλος θα μας εγκαταλείψει και ενεργοποιεί το φόβο  να μείνουμε μόνοι. Αυτή η σκέψη που προαναγγέλλει τον φόβο συνήθως έχει τις ρίζες της στην παιδική ηλικία... που τότε ως βρέφη ή ως παιδιά η μητέρα ή ο πατέρας ή και οι δύο, άφησαν άθελά τους κάποιες φορές συναισθηματικά αφρόντιστα τα παιδιά, έφευγαν από το σπίτι δίχως να  ενημερώσουν και ως συνέπεια είχε το φόβο της μοναξιάς που βίωνε το παιδί. Αυτές οι εμπειρίες έχουν γραφτεί στην μνήμη και κάθε φορά που ένας ενήλικας βιώνει μία αντίστοιχη κατάσταση αυτόματα παλινδρομεί στο παρελθόν αναζωπυρώνοντας την τραυματική τότε εμπειρία.


Σε αυτό το σημείο είναι απαραίτητο να υπογραμμίσω ότι η κάθε σχέση που αγγίζει ένα τραύμα είναι ένα δώρο το οποίο όποιος/α τολμήσει να το αγγίξει και να το ανοίξει θα τον οδηγήσει στην συναισθηματική αποφόρτιση. Το παιδικό τραύμα είναι ένα σεντούκι με χρυσό το οποίο όσο το κουβαλάει ο ενήλικας σφραγισμένο είναι βάρος και με την πάροδο του χρόνου το σεντούκι αυτό βαραίνει όλο και περισσότερο. Η αίσθηση της ντροπής και της κριτικής είναι ανασταλτικοί παράγοντες της τόλμης και της ελευθερίας. Η επίμονη διάθεση να απαλλαχτεί κάποιος από το συναισθηματικό φορτίο είναι ενθαρρυντικό σημάδι, είναι ένας υγιής στόχος που αποφέρει βαθιά ικανοποίηση.

Ο φόβος του αποχωρισμού εντέλει είναι μία πρόκληση και ένα κάλεσμα, η ιδέα ότι " τώρα πια μπορώ" δεν είναι τίποτε άλλο από την συνειδητοποίηση της ενηλικίωσης η οποία από μόνη της αποχωρίζεται τις επώδυνες παιδικές εμπειρίες.

Προσθήκη σχολίου

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.