Τάσος Δαφνομήλης

Ονομάζομαι Τάσος Δαφνομήλης και είμαι Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας. Πάντοτε ένοιωθα την ανάγκη να κατανοήσω την ανθρώπινη φύση. Η ίδια η προσωπική μου εμπειρία ως συμβουλευόμενος αποτέλεσε το έναυσμα για την ενασχόληση μου και το όλο και αυξανόμενο ενδιαφέρον μου για τον ανθρώπινο ψυχισμό.

 

Η μνησικακία είναι ένα σύνθετο και πολύπλευρο συναίσθημα. Σπάνια ακούς κάποιον να μιλάει για αυτό, παρά μόνο σε συνεδρίες. Ελάχιστοι γνωρίζουν και πόσο μάλλον αναγνωρίζουν την ύπαρξή του. Η άρνηση το πυροδοτεί ακόμη περισσότερο, το κουκούλωμα το τρέφει… το φως το φοβάται… οπότε τι γίνεται σε αυτήν την περίπτωση, πως αντιμετωπίζεται;

Καταρχάς είναι απαραίτητο να ονοματίσουμε τις πτυχές που το απαρτίζουν. Η μνησικακία είναι μία μαγιά από θυμό, φόβο και εκδίκηση, εκδηλώνεται συνήθως μη λεκτικά και με επιθετική συμπεριφορά. Μπορούμε να την παρομοιάσουμε με ένα πυρωμένο κάρβουνο το οποίο είναι μέσα στα σωθικά μας. Για φανταστείτε ένα κάρβουνο μέσα σας…. ούτε η φαντασία δεν τα καταφέρνει να συνδεθεί με τόσο πόνο, δυσκολεύεται. Αρκετοί άνθρωποι μεταφέρουν το παραπάνω δηλητήριο και στοιχειώνουν τον οργανισμό τους όπως και τους συνανθρώπους τους δίχως να το συνειδητοποιούν. Είναι μία ήπια μορφή καρκίνου. Στη μνησικακία οφείλονται αρκετά αυτοάνοσα νοσήματα όπως και ψυχοσωματικά. Είναι επώδυνο και αυτοκαταστροφικό  συναίσθημα.

Πως δημιουργείται η μνησικακία;

Όπως είπα παραπάνω η κύρια και ουσιαστική της τροφή είναι ο φόβος. Ορισμένοι άνθρωποι φοβούνται σε υπερβολικό βαθμό να μιλήσουν, να εκφράσουν αυτό που νοιώθουν και πόσο μάλλον να πάρουν μία θέση για αυτό. Μερικοί από αυτούς δυσκολεύονται να εκφράσουν τα συναισθήματά τους επειδή δεν τα γνωρίζουν… άλλοι πάλι τα γνωρίζουν και ντρέπονται να τα εκφράσουν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση αναφέρομαι στο συναίσθημα του θυμού, το οποίο είναι το δεύτερο συστατικό για τη συνταγή της μνησικακίας. Ένα παράδειγμα είναι απαραίτητο.

Ας φανταστούμε ότι σε μία παρέα πέντε ατόμων ο ένας είναι τολμηρός (Γιώργος) και εκφράζει τα συναισθήματά του παροτρύνοντας και τους υπόλοιπους να κάνουν το ίδιο. Κάποια στιγμή συμβαίνει μία παρεξήγηση με έναν από την παρέα και τον Γιώργο… ανεβαίνουν οι τόνοι καθώς επιδιώκουν να λύσουν την παρεξήγηση. Κάποια στιγμή κοπάζει η θύελλα και ρωτάει ο Γιώργος τον άλλον:

« είσαι εντάξει με αυτό που είπαμε;»

« ναι Γιώργο εντάξει είμαι»

Μέσα του όμως δεν είναι εντάξει, έχει πει ψέματα στο Γιώργο γιατί φοβάται να του πει ότι είναι θυμωμένος με «κάτι», του αποκρύπτει την αλήθεια του. Όταν μία τέτοια στάση επαναλαμβάνεται και δεν εκφράζεται κυρίως ο θυμός τότε το έδαφος αρχίζει και γονιμοποιεί τη μνησικακία. Κάποια στιγμή το άτομο αυτό θα θελήσει να επιτεθεί (συνήθως λεκτικά) στο Γιώργο επειδή τον κατηγορεί για τον δικό του το φόβο. Το διάστημα που μεσολαβεί από την πρώτη στάση μέχρι την λεκτική επίθεση το άτομο κάνει εκδικητικές σκέψεις και φαντάζεται οτιδήποτε που θα ικανοποιούσε και θα ανακούφιζε τόσο το φόβο του όσο και το θυμό του.

Στην πραγματικότητα άνθρωποι που διακατέχονται από τη μνησικακία υποφέρουν, πονάνε και πολλές φορές βιώνουν απόγνωση σκεφτόμενοι « τι συμβαίνει μέσα τους». Έχουν ανάγκη από ενθάρρυνση, αποδοχή, εμπιστοσύνη και κατανόηση. Χρειάζονται ένα πλαίσιο σταθερό, καθαρό και έμπιστο έτσι ώστε να τολμήσουν να εκφράσουν τόσο τη δυσκολία τους όσο και να αισθανθούν ότι ο φόβος τους είναι αποδεχτός.