Τάσος Δαφνομήλης

Ονομάζομαι Τάσος Δαφνομήλης και είμαι Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας. Πάντοτε ένοιωθα την ανάγκη να κατανοήσω την ανθρώπινη φύση. Η ίδια η προσωπική μου εμπειρία ως συμβουλευόμενος αποτέλεσε το έναυσμα για την ενασχόληση μου και το όλο και αυξανόμενο ενδιαφέρον μου για τον ανθρώπινο ψυχισμό.

 

Ακούγοντας σκοτάδι, ο νους ταξιδεύει σε κάτι σκοτεινό, μαύρο, το οποίο μπορεί να είναι ένας χώρος στον οποίο αδυνατούμε να προσεγγίσουμε λόγω έλλειψης οπτικού πεδίου. Κανένας άνθρωπος δεν έχει τη δυνατότητα να δει στο σκοτάδι, τα αιλουροειδή έχουν. Ο άνθρωπος το μόνο που μπορεί να αναγνωρίσει σε ένα σκοτεινό χώρο είναι τα αντικείμενα που είναι σε αυτό, κάποια έπιπλα ίσως ή και κάποια άλλα αντικείμενα που τα έχει συναντήσει σε άλλους φωτεινούς χώρους και τα αναγνωρίζει μέσω των αισθήσεων και πιο συγκεκριμένα μέσω της αφής.

Αντίθετα σε ένα φωτεινό χώρο μπορείς να δεις τα πάντα, μπορείς να παρατηρήσεις τα αντικείμενα, να κάνεις μία βόλτα στο χώρο και να παρατηρήσεις την κάθε γωνία, μπορείς ακόμη να δεις και αν έχει σκόνη, μπορείς επίσης να νοιώσεις ασφάλεια και ηρεμία καθώς γνωρίζεις τι ακριβώς εμπεριέχει ο χώρος.

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στην ανθρώπινη ιδιοσυγκρασία, η οποία έχει σκοτεινές και φωτεινές πτυχές. Συνήθως οι φωτεινές πτυχές είναι αυτές που προβάλλονται ως ενθαρρυντικά χαρακτηριστικά του κάθε ανθρώπου, είναι αυτές οι πτυχές που χαιρόμαστε να τις αναδεικνύουμε και πολλές φορές να αισθανόμαστε μία περηφάνια για αυτές. Δεν είναι άσχημο καθόλου.

Αντίθετα οι σκοτεινές πτυχές υποδηλώνονται μέσω της ντροπής συνήθως. Είναι αυτές οι πτυχές που μας κάνουν και αισθανόμαστε άβολα, δυσκολευόμαστε να τις αποδεχτούμε. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν φωτεινές και σκοτεινές, ελάχιστοι βέβαια αισθάνονται εντάξει και με τις σκοτεινές πτυχές τους άσχετα αν δεν τις αναδύουν συχνά. Το σκοτάδι είναι το κίνητρο για την αναζήτηση του φωτός, με άλλα λόγια μπορούμε να παρομοιάσουμε το ταξίδι της ψυχοθεραπείας με έναν οδηγό μέσα σε ένα αμάξι που οδηγάει στη βροχή και έχει βάλει τους υαλοκαθαριστήρες να δουλεύουν στη γρήγορη σκάλα γιατί είναι θολός ο καιρός και δεν βλέπει καθαρά, έχει κλειστά τα παράθυρα κιόλας και πολύ πιθανόν να αισθάνεται κάπως σφιγμένος, να έχει μία αγωνία. Όσο κοπάζει η μπόρα τόσο αρχίζει και ανακουφίζεται… και σιγά σιγά αρχίζει να απολαμβάνει το ταξίδι, χαίρεται που μπορεί να δει καθαρά το δρόμο, αισθάνεται περισσότερη ασφάλεια και αυτοπεποίθηση. Στην επόμενη στροφή αντικρίζει τον ήλιο και φοράει και τα γυαλιά, ανοίγει τα παράθυρα και πραγματικά απολαμβάνει αυτό που συμβαίνει, το σώμα γαληνεύει, η όραση είναι οξυδερκής σε μία εγρήγορση για τυχόν ερεθίσματα που πιθανόν χρειαστούν άμεση ανταπόκριση.

 Όσο φωτίζουμε το μέσα μας τόσο είμαστε σε θέση να αντιλαμβανόμαστε το έξω μας καθαρά και με σαφήνεια.

Αποκωδικοποιούμε το κάθε ερέθισμα όπως χρειάζεται να ερμηνευτεί ώστε να συνεχίσουμε το ταξίδι με ηρεμία και ασφάλεια. Ο στόχος είναι ο προορισμός παράλληλα με την ψυχική ηρεμία και σωματική ασφάλεια, ατυχήματα μπορεί να συμβούν γιατί κάπου ήμασταν απρόσεχτοι, διασπάστηκε η προσοχή μας από κάτι, μία σκέψη ίσως, ένα ερέθισμα πολύ πιθανόν και ως συνέπεια είναι το ατύχημα.

Θεωρώ ότι η ψυχοθεραπεία είναι ένα βιωματικό ταξίδι αλήθειας που ως καρπό έχει την ψυχική ηρεμία και την πραγματικά ελεύθερη επιλογή.