Τάσος Δαφνομήλης

Ονομάζομαι Τάσος Δαφνομήλης και είμαι Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας. Πάντοτε ένοιωθα την ανάγκη να κατανοήσω την ανθρώπινη φύση. Η ίδια η προσωπική μου εμπειρία ως συμβουλευόμενος αποτέλεσε το έναυσμα για την ενασχόληση μου και το όλο και αυξανόμενο ενδιαφέρον μου για τον ανθρώπινο ψυχισμό.

 

Η ζωή για τον άνθρωπο αρχίζει τη στιγμή της σύλληψης, η οποία είναι μία ιερή στιγμή που μέσω της σωματικής ένωσης και σύνδεσης δημιουργείται μία τρίτη ζωή. Για κάποιο χρονικό διάστημα, εννέα μηνών περίπου, η ύπαρξη αυτή καλωσορίζεται στην κοιλιά της γυναίκας όπου εκεί αρχίζει και αναπτύσσεται, γίνεται μορφή με την πάροδο του χρόνου. Ως βρέφος πια γεννιέται και έρχεται στον κόσμο.

Το βρέφος καθώς συναντά τον κόσμο δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως, εννοώντας ότι ενώ τα εξωτερικά μέλη του είναι διαμορφωμένα και στο επόμενο χρονικό διάστημα θα είναι και λειτουργικά τα εσωτερικά του όργανα και κυρίως ο εγκέφαλος αναπτύσσονται ακόμη. Ο εγκέφαλος του βρέφους μέχρι και τα τρία πρώτα έτη της ζωής του είναι σαν ένα σφουγγάρι. Το σφουγγάρι έχει την ιδιότητα να μαζεύει το νερό και μετά από κάποιο σημείο που δεν αντέχει άλλη ποσότητα αρχίζει και στάζει. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στον εγκέφαλο του μωρού, δέχεται οποιοδήποτε ερέθισμα δίχως να μπορεί να το φιλτράρει ή να το επεξεργαστεί.

 

Ας δώσουμε ένα παράδειγμα για να γίνει περισσότερο κατανοητό. Ας φανταστούμε ότι μία μάνα φοβάται πολύ μην μείνει μόνο του το μωρό και για αυτό το έχει συνέχεια στην αγκαλιά της και μάλιστα το σφίγγει ή το περιορίζει όσο μένει μόνο του κάποιες στιγμές. Εκείνη τη στιγμή ο εγκέφαλος του μωρού λαμβάνει το μήνυμα ότι αγάπη είναι η συνεχής ενασχόληση με αυτό καθώς επίσης ότι αγάπη είναι ο περιορισμός.
Αυτό το ερέθισμα αποτυπώνεται στον εγκέφαλό του ως πληροφορία και εκείνη τη στιγμή επειδή το μωρό δεν μπορεί να διαχωρίσει το φόβο από την πραγματικότητα αφομοιώνει την όλη εμπειρία ως αλήθεια. Αυτή η διαδικασία επωάζει τον προγραμματισμό, τη γνωστή πυρηνική πεποίθηση. Αντίστοιχες πυρηνικές πεποιθήσεις έχουμε όλοι οι άνθρωποι είτε γύρω από το θέμα της αγάπης είτε γύρω από άλλα θέματα. Ονομάζονται πυρηνικές επειδή ριζώνονται στα πρώτα χρόνια της ζωής μας. Υπάρχουν και άλλες πεποιθήσεις οι οποίες καλλιεργούνται αργότερα και δεν είναι και τόσο ισχυρές.

 

Αργότερα στην ενήλικη ζωή ο άνθρωπος αυτός θα αναζητά την αγάπη σε αντίστοιχα περιοριστικά πλαίσια, θα λειτουργεί σύμφωνα με την τότε πληροφορία που είχε λάβει. Οι πεποιθήσεις δεν είναι τίποτε άλλο από ένα εσωτερικό και βαθύ μηχανικό μηχανισμό που επιλέγουν για εμάς δίχως να το γνωρίζουμε. Μπορούμε να παρομοιάσουμε τον άνθρωπο με ένα κήπο που έχει όμορφα λουλούδια, δέντρα, λαχανικά και μερικά αγριόχορτα τα οποία χρειάζεται να τα ξεριζώσουμε γιατί προκαλούν μία δυσαρμονία στον κήπο μας. Τα αγριόχορτα είναι οι πεποιθήσεις μας. Σε αυτό το σημείο είναι πολύ σημαντικό να τονίσουμε το γεγονός ότι η μητέρα λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο επειδή έχει λάβει ακριβώς την ίδια πληροφορία από τους δικούς της γονείς. Δεν έχει καμία πρόθεση να  «βλάψει» το παιδί της, απλά μεταφέρει ότι έχει μάθει από τους δικούς της γονείς.

 

Καθώς πληθαίνουν οι εμπειρίες του ανθρώπου αυτού και αρχίζει να προβληματίζεται πάνω στο γεγονός ότι ίσως κάτι δεν «πάει καλά» τότε μόνο μπορεί να αναρωτηθεί από πού και πως έχει λάβει αυτήν την πληροφορία. Οι πεποιθήσεις είναι η πυξίδα για την συνάντηση με τον πραγματικό εαυτό μας, είναι η γέφυρα που θα μας οδηγήσει προς την ελευθερία, τη λύτρωση δηλαδή από τα βάρη που κουβαλάμε.

 

Όσο λειτουργούμε σύμφωνα με τις πυρηνικές πεποιθήσεις μας επαναλαμβάνουμε την παιδική μας ηλικία ενώ νομίζουμε ότι ζούμε τη ζωή μας.

Αν θέλετε κάντε ένα κόπο και πάρτε μία βαθιά αναπνοή και οραματιστείτε πως μπορεί να είναι η ζωή σας δίχως τις πυρηνικές πεποιθήσεις……

Αν αξίζει να οραματιστείτε τη ζωή δίχως αυτές αξίζει και να κάνετε μία προσπάθεια.