Τάσος Δαφνομήλης

Ονομάζομαι Τάσος Δαφνομήλης και είμαι Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας. Πάντοτε ένοιωθα την ανάγκη να κατανοήσω την ανθρώπινη φύση. Η ίδια η προσωπική μου εμπειρία ως συμβουλευόμενος αποτέλεσε το έναυσμα για την ενασχόληση μου και το όλο και αυξανόμενο ενδιαφέρον μου για τον ανθρώπινο ψυχισμό.

 

Όλοι μας έχουμε περάσει κάποιες χρονικές περιόδους που είμαστε για κάποιο λόγο στεναχωρημένοι, νοιώθουμε μία ατονία, δεν έχουμε όρεξη να κάνουμε τίποτα. Μπορεί να νοιώθουμε κάτι το οποίο μας είναι άγνωστο, δεν γνωρίζουμε πώς να το ονομάσουμε.

Πολλές φορές κάποιοι από εμάς ψάχνουν στο internet να δουν πως ονομάζεται αυτό που βιώνουν, ψάχνουν μέχρι να βρουν κάτι να ταυτίσουν αυτό που νοιώθουν-βιώνουν με μία ασθένεια, πιστεύοντας ότι «σον και καλά έχουν κάτι».

Κάνοντας μία σύντομη αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν μπορούμε να θυμηθούμε πόσες φορές ακούσαμε τη λέξη «κατάθλιψη», αρκετές φαντάζομαι. Ο καθένας αναφέροντας τη λέξη αυτή εννοεί κάτι άλλο, για παράδειγμα κάποιος μπορεί να χρησιμοποιεί τη λέξη αυτή για να ορίσει τη μελαγχολία του, ή την ατονία του ή μια έντονη στεναχώρια, με άλλα λόγια προσπαθεί να ονοματίσει με μια έννοια μια συναισθηματική κατάσταση που βιώνει. Αυτή η κατάσταση δεν ορίζεται ως κατάθλιψη.

 

Τι είναι η κατάθλιψη;

 

Κατάθλιψη είναι η άρνηση του συναισθηματικού μας χώρου συνοδευόμενη με απαισιόδοξες σκέψεις για τον εαυτό μας διαμορφώνοντας μία εικόνα αρνητική για εμάς. Όταν βιώνουν κάτι επώδυνο όπως μία απώλεια, ένα διαζύγιο, μία ερωτική απογοήτευση, μετά από χρήση ουσιών, πολλοί άνθρωποι έχουν την τάση να καταχωνιάζουν αυτά τα συναισθήματα (απόγνωση, μοναξιά, θλίψη, θυμό, απογοήτευση) και να μην τα εκδηλώνουν. Η κατάθλιψη δεν εμφανίζεται σε όλους τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο. Τα κυριότερα συμπτώματα της κατάθλιψης είναι:

 

  • Δυσκολία συγκέντρωσης και διατήρησης της προσοχής
  • Απάθεια, μειωμένη ζωτικότητα και αίσθημα κούρασης
  • Αυξημένη ή μειωμένη όρεξη για τροφή
  • Αϋπνία ή υπερβολικός ύπνος
  • Σκέψεις αυτοκτονίας
  • Διάφοροι σωματικοί πόνοι (όπως πονοκέφαλοι ή στομαχόπονοι) χωρίς οργανικά αίτια
  • Απαισιόδοξες σκέψεις για τον εαυτό, τον κόσμο και το μέλλον
  • Συναισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης, ενοχής, απελπισίας, θυμού και μοναξιάς

 

 

Η συνήθης αντιμετώπιση και τάση της ελληνικής κοινωνίας είναι «θα το ξεπεράσω μόνος μου», «μπορώ να τα καταφέρω….» δεν αποφέρει μεγάλο όφελος καθώς το άτομο αυτό δεν γνωρίζει πραγματικά τη φύση της κατάστασης. Κάποιες φορές είναι αναγκαία η φαρμακευτική αγωγή καθώς και η θεραπευτική σχέση έτσι ώστε να μπορέσει να ανοικοδομήσει τη χαμένη του αυτοεκτίμηση και να εμπιστευτεί και πάλι τον εαυτό του.